Najświeższe wpisy

Posts Tagged ‘Tatarak zwyczajny działanie’

Tatarak zwyczajny

tatarak zastosowanieTatarak zwyczajny (Acorus calamus) z rodziny obrazkowatych (Araceae) jest okazałą byliną o masywnym, grubym kłączu i mieczowatych liściach. Zielonkawożółtawe kwiaty zebrane są w kolbowate kwiatostany.

Ojczyzną tataraku jest subkontynent indyjski. W Europie, gdzie został przywieziony w czasie wojen krzyżowych (lub jak chcą inni sprowadzony w XIII w. przez Tatarów) łatwo się zadomowił. W Polsce spotykany dość pospolicie jako roślina bagienna.

Surowiec leczniczy stanowi kłącze tataraku, w którym występują m.in.: olejek eteryczny o swoistym, bardzo miłym zapachu (a wnim: azaron i geraniol), ponadto gorycze (akoryna i akoretyna), wreszcie garbniki.

Działanie i zastosowanie: Tatarak wzmaga wydzielanie soków żołądkowych, przeciwdziała niestrawności, zwiększa apetyt, ułatwia przyswajanie składników odżywczych z pożywienia.

A co o tej roślinie mówią stare księgi?

„Oznacza się mocnym korzennym zapachem i smakiem. Korzeń ususzony mocniej pachnie niż surowy; w medycynie użyty, wzmacnia żołądek i wiatry pędzi, szczególnie smażony w cukrze. Sposób smażenia: Pokrajany w kostki, oczyszcza się należycie z powierzchownej skórki: potem gotuje się w wodzie aż do miękkości, przez co mu się odejmuje przykra gorycz; osusza się i kraje w cienkie szybki (plasterki); poczem smaży w zgęszczonym syropie z rozpuszczonego w wodzie wygotowanego do należytej gęstości cukru; przy ciągłem mieszaniu przedłuża się smażenie dotąd, aż syrop na brzegach naczynia zacznie się zcinać czyli krzepnąć: poczem naczynie zdejmuje się z ognia i masa aż do ostygnięcia miesza, a do ostatecznego ususzenia, karmelki rozkładają się na czystym stole. Tym sposobem otrzyma się przyjemny i bardzo zdrowy konfekt. Odwar z korzenia, albo też proszek, zatraca febry zimne i po febrach zażywany, wzmacnia żołądek i nerwy, chroni od recydywy i siły choremu przywraca.” (Józef Gerald-Wyżycki: dz. cyt., t. II, s. 122)

„Nie masz pomiędzy roślinami, nawet zamorskiemi, któreby po swem wygotowaniu, tyle jeszcze miały korzenności, co korzeń tatarskiego ziela. Użycie jego lekarskie jest bardzo liczne: umacnia żołądek i nerwy, przyczynia im ciepła; rozrzedza potężnie flegmę, służy zatem na zgubienie febr trzecio i czterodniowych, robaki morzy, od wiatrów uwalnia, strawności dodaje, i biegunki wstrzymuje. Używać można na wymienione tu choroby albo potłuczonego na proszek, którego dawać na dobry koniec noża w wodzie trzy lub cztery razy dniem, i wodą popić, albo też wziąwszy go na kilka kawałków, pokrajać drobno i gotować w kwarcie wody, do wygotowania się połowy, przecedziwszy pić po ćwierć szklanki, kilka razy na dzień. Można też pokrajany korzeń moczyć w wodzie i po łyżce dawać, osobliwie w febrach przed samym ich przypadnieniem.” (J.Dziarkowski: dz.cyt., s. 194)