Najświeższe wpisy

Lipa

lipa drobnolistna zastosowanieInteresować nas będą dwa gatunki; lipa drobnolistna (Tilia cordata) i lipa szerokolistna (Tilia platyphyllos) ponieważ obie dostarczają równowartościowego surowca leczniczego. Obydwie też należą do rodziny lipowatych (Tiliaceae), a ich ojczyzną jest umiarkowana strefa klimatyczna naszego kontynentu.

Lipy są potężnymi i wyjątkowo długowiecznymi drzewami o masywnych pniach i konarach formujących kuliste korony. Liście mają z kształtu sercowate z drobno piłkowanymi brzegami i zaostrzonymi końcami. Kwiaty lip są małe, niepozorne, żółtej barwy, zebrane w wierzchołki. Wydzielają one bardzo mocną, przyjemną słodkawą woń. Po przekwitnięciu wiążą się z nich owoce typu orzeszka.

Surowiec zielarski stanowią kwiaty. Występują w nich m.in.: flawonoidy, olejek eteryczny (a w nim: eugenol, farnezol i geraniol), śluzy, garbniki i glikozydy.

Herbatka z kwiatu lipowego (1 łyżeczkę rozdrobnionego suszu zalać 1 szklanką wrzątku i parzyć pod przykryciem 15-20 minut, przecedzić i w razie potrzeby pić 3 razy dziennie po 1 szklance) zalecana jest — jako doskonały środek napotny — w grypie, anginie i zwykłym przeziębieniu, ale także zapaleniu oskrzeli i gardła.

Ponieważ napar ów ma dodatkowo działanie moczopędne, zmniejszające napięcie mięśni gładkich w przewodzie pokarmowym, żółciopędne i wzmacniające — w nieznaczny sposób — wydzielanie soków żołądkowych. zalecany jest do picia w zaburzeniach trawienia.

Medycyna ludowa — w przeciwieństwie do oficjalnej — ma dla lipy o wiele szersze zastosowanie. Oprócz wykorzystywania jej działania napotnego i przeć iw gorączkowego w leczeniu chorób, które wymieniono wcześniej, używa jej również do leczenia innych dolegliwości.

1 tak: węgiel uzyskany ze spalonego drewna lipowego zażywany wewnętrznie leczy biegunki Roztarty na proszek może służyć do posypywania — jako środek przciwgnilny — zanieczyszczonych i ropiejących ran i zgorzeli.

Świeże liście, a jeszcze lepiej ubite na jednolitą masę łyko lipowe, mogą stanowić okłady na owrzodzenia, oparzenia i zainfekowane rany. Mają one nie tylko właściwości gojące, ale dodatkowo słabo przeciwbólowe.

Za dość skuteczny środek, przeciwkrwotoczny uważano niegdyś macerat uzyskany ze świeżych orzeszków lipowych i octu (1 wagową część dokładnie rozgniecionych orzeszków zalać 2 częściami 5% octu i macerować w szczelnie zamkniętym naczyniu szklanym przez 7-10 dni, następnie przecedzić i w razie potrzeby używać).

Sądzę, iż zainteresuje Czytelnika i ta informacja, iż ze wspominanych wcześniej orzeszków lipowych można wytłaczać wyborny olej spożywczy, który niczym nie ustępuje oliwie z oliwek. Pozostałe po owej operacji wytłoki mogą służyć do mycia skóry twarzy, którą nie tylko ujędrnią, ale także pozbawią pryszczy i krost.

A co na temat lipy mówią stare księgi?

„Kwiat zebrany w pogodę, w cieniu wysuszony i chowany w naczyniu dobrze zatkanym, używa się skutecznie jak herbatę w afektacjach piersi, jako środek łagodzący i poty poruszający.

Przez destylację zaś otrzymuje się z kwiatu (…) wodę kwiatu lipowego, zalecaną szczególnie w epilepsji i innych konwulsyjnych i nerwowych przypadkach.

Z nasienia wytłacza się olej, nieustępujący oliwie prowansalskiej, i podobny do migdałowego; nasiona te (…) pozbawione łuski, dają połowę swej wagi oleju. Olej ten ma własność, iż nie krzepnie, i w lampach dłużej się pali niż oliwa; pozostałe otręby, czyli kuchy, użyte do mycia się, jak migdałowe, nadają skórze białość i miękkość jak tamte.

Liście suszone dobrą są paszą zimową dla owiec, kóz i krów; uważano atoli, iż krowy dojone, obficie karmione tem liściem, dają masło twardsze, białe jak łój, mniej przyjemnego smaku. Liście świeże przykładane na zranione części ciała, uśmierzają ból i działają skutecznie.”