Najświeższe wpisy

Berberys amurski

Berberys amurski (Berberis amurensis) z rodziny berberysowatych (Berberidaceae) to bardzo bliski kuzyn naszego rodzimego berberysu zwyczajnego (B. vulgaris), o którym będzie w następnym rozdziale. Jest to kolczasty krzew, osiągający od 1,5 do 3 m wysokości. Liście ma niezbyt okazałe, odwrotnie jajowate. Kwiaty niewielkie, żółtawe, skupione w zwisające graniaste kwiatostany. Owocem berberysu jest czerwona, wydłużona, soczysta jagoda, z drobnymi nasionkami w środku.

Surowiec zielarski stanowią owoce (tak świeże jak i suszone), a także liście i kora. W owocach występują cukry, kwasy organiczne, gumy, pektyny, prowitamina A, witaminy C i E, wreszcie sole mineralne. Liście i kora zaś są bogate w alkaloidy: berberynę, palmatynę, mangoflorynę, chelidotoksynę i inne.

Surowe owoce berberysu (i sok z nich) przejawiają działanie moczopędne, przeciwgorączkowe, poprawiają przemianę materii, podnoszą odporność organizmu, działają żółciopędnie, zwiększają wydzielanie soków trawiennych i wreszcie — wzmacniają ścianki naczyń włosowatych. Zalecane są w przeziębieniu, grypie, anginie, reumatyzmie, chorobie wieńcowej i nadciśnieniu tętniczym. Zabronione są zaś w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, stanach zapalnych błony śluzowej żołądka, nadkwaśności.

Z kolei odwary z kory i liści (1 łyżeczka rozdrobnionego suszu na szklankę wody, gotować pod przykryciem 5-10 minut) pite 2-3 razy dziennie po 1/4 szklanki, zalecane są w stanach zapalnych wątroby, jako dość skuteczny środek żółciopędny, pomocniczo w dolegliwościach sercowo-naczyniowych a także jako niezły specyfik obkurcząjący macicę i zatrzymujący krwawienie z macicy po odbytym porodzie.

Nie bez znaczenia jest także działanie lecznicze owych odwarów w chorobach gorączkowych, kamicy żółciowej, niestrawności, stosuje się je ponadto do płukania jamy ustnej i dziąseł w ich stanach zapalnych. Tu jednak uwaga: kuracja odwarami z kory berberysu powinna być przeprowadzana wyłącznie za wiedzą i zgodą lekarza.